A Salty Dog

Je hebt dat wel eens, dan schiet je een liedje in gedachten en dan loop je dat de hele dag in je hoofd te zingen.

Vanmorgen kwam bij mij A Salty Dog van Procal Harum in gedachten. En ik raakte het maar niet kwijt. Als je dan net even wat meer tijd hebt dan anders, kun je ook over zo’n lied beginnen te mijmeren. Dat overkwam mij nu ook.

Plotseling overviel me de gedachte: wat zing ik nu eigenlijk?

Ik heb de tekst opgezocht op internet en een vluchtige vertaling gemaakt. Het levert een bijzonder beeld op van een (hoop ik) ogenschijnlijk vreemd lied. Lees zelf maar. Eerst het origineel en daarna de vertaling:

‘all hands on deck, we’ve run afloat!’ I heard the captain cry
‘explore the ship, replace the cook: let no one leave alive!’
Across the straits, around the horn: how far can sailors fly?
A twisted path, our tortured course, and no one left alive

We sailed for parts unknown to man, where ships come home to die
No lofty peak, nor fortress bold, could match our captain’s eye
Upon the seventh seasick day we made our port of call
A sand so white, and sea so blue, no mortal place at all

We fired the gun, and burnt the mast, and rowed from ship to shore
The captain cried, we sailors wept: our tears were tears of joy
Now many moons and many junes have passed since we made land
A salty dog, this seaman’s log: your witness my own hand


De vertaling:
‘Alle hens aan dek, we drijven rennen!’
Ik hoorde de kapitein huilen
‘verkennen het schip, vervang de kok: laat niemand levend verlaten’
Over het Kanaal, rond de Hoorn: hoe ver kunnen zeilers vliegen?
Een verdraaid pad, onze gemartelde koers, en niemand meer in leven

Zeilden we delen onbekend bij mensen, waar schepen thuiskomen om te sterven
Geen verheven piek, noch een groot fort, zou overeenkomen met onze captain’s eye
Op de zevende zeeziek dag haalden we onze aanloophaven
Zand zo wit, en de zee zo blauw, helemaal geen stervelijke plaats

We vuurden het pistool, en verbrandden de mast, en roeiden van schip naar wal
De kapitein riep, wij zeilers huilden: onze tranen waren tranen van vreugde
Nu, vele manen en veel junies zijn verstreken sinds we aanlanden
A Salty Dog, dit monsterboekje log: uw getuige mijn eigen hand

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Blogpost met de tags , , , . Bookmark de permalink.