Saamhorigheid

Waar gesprekken op je werk al niet toe kunnen leiden.Vanmorgen een gesprek met een collega hoe je toezicht/handhaving in kunt zetten bij het klimaatbeleid. We kwamen tot de conclusie dat dit wel kan, maar dat dit nog niet tot een toezicht of handhavingspriotiteit is verheven. De prioriteiten richten zich met name op ordening en het behoud  (of na interventie herstel) van de bestaande toestand. In zijn aard draagt dat niets bij aan de verbetering van het klimaat. Met andere woorden het instrument toezicht/handhaving wordt niet ingezet voor klimaatdoelen zolang het geen prioriteit is.

Er moet iets veranderen om een omslag in denken te maken. Maar willen we dat. Het zou betekenen dat we daar een gezamenlijk belang bij hebben. En of dat zo is, is maar de vraag. 

Al pratend komen we tot de conclusie dat er tot de jaren 70 in de vorige eeuw veel meer sprake was van gezamenlijke belangen. Denk alleen maar aan de massale betogingen. Stop de ,  tegen .., ban de bom,  pers geen ontspan uit en ga zo maar door. Maar met het verdwijnen van de dreiging van een Oost – West conflict en het toenemen van de welvaart verdwijnt de behoefte om gezamenlijk tegen iets te hoop te lopen. De massale betogingen verdwijnen uit het straatbeeld. En daarmee ook de ideologie. Om dat vast te kunnen houden heb je saamhorigheid nodig. Iets dat bindt. Maar kennelijk is er tegenwoordig nog veel meer nodig. Want klimaat, maar ook de dreiging van terrorisme zijn bepaald onderwerpen die een massale gezamenlijke aandacht vragen. En toch gebeurt dat niet. Nieuwe bedreigingen leiden niet tot hernieuwde saamhorigheid.

Ik ga de komende tijd nadenken hoe dat kan. Hoe nieuwe dreigingen die ons wel allemaal raken,  niet tot hernieuwde saamhorigheid leiden. Heeft dat maken met het ‘ik’? Of kost het te veel moeite. Of willen we helemaal niet meer nadenken en alleen maar consumeren? 

Wordt vervolgd. 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.